Thursday, December 23, 2010

വിരഹം .....

കാലം തെളിച്ചൊരു തേരില്‍ നീ
എന്നെ പിരിഞ്ഞകലും നേരം
നിറഞ്ഞോരെന്‍ മിഴി നീ കണ്ടതില്ല
വിതുമ്പുമെന്‍  മൊഴി നീ കേട്ടതില്ല
വിരഹത്തിന്‍ കനലില്‍ എരിയുന്നോരെന്‍മനം
തേങ്ങുന്നതും  നീ അറിഞ്ഞതില്ല....

കാതോരമോതിയ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് ഞാന്‍
മനതാരില്‍ നെയ്ത കിനാക്കളെല്ലാം
ഒരു പാഴ്ക്കിനാവായി.... ശേഷിച്ചു മോഹവും,
ദിശയറിയാതെ ഉഴറുമെന്‍  ചിത്തവും
പ്രതീക്ഷകള്‍ തളിരിട്ട നിന്റെയീ പാതയില്‍
ഞാനോ ഒരു പടുവൃക്ഷമായി.....

6 comments:

  1. സ്നേഹത്തിനു വില...

    ReplyDelete
  2. snehathinu villa ottumeeeeeeee illa....

    ReplyDelete
  3. വിരഹ നോബരത്തിന്റെ യാത്രാ മൊഴികളെ പോലെ ഒരു നോവായി മനസ്സിലുടക്കുന്ന കവിത...ആശംസകള്‍, തുടരുക..

    "വിരഹത്തിന്‍ കനലില്‍ എരിയുന്നോരെന്‍മനം
    തേങ്ങുന്നതും നീ അറിഞ്ഞതില്ല...."

    ReplyDelete
  4. പിരിയാന്‍ theerumaanichaal pinne
    thiriyaruthu thirayaruthu

    ReplyDelete